Jak zrobić syrop z sosny?

Choć w sklepach ze zdrową żywnością i aptekach nie brakuje środków z wyciągiem z pędów sosny, samodzielne przyrządzenie syropu jest łatwe i tanie. Jedynym mankamentem jest to, że pędy mogą być zbierane w konkretnym okresie. Na początku należy zidentyfikować gatunek drzewa, czyli sosnę zwyczajną lub czarną, których miękkie jasnozielone przyrosty zawierają zdrowe soki. Zebrane elementy trzeba pociąć na 3-4 cm kawałki, dokładnie umyć, wysuszyć przez godzinę na słońcu. Pędy układa się ciasno w wyparzonym, czystym słoju i zasypuje cukrem i tak na zmianę warstwowo.
Proporcje pędów i cukru powinny wynosić 1:1. Zapełniony, zakręcony słoik umieszcza się w ciepłym, słonecznym miejscu, by rozpuścił się cukier i puściły soki. Następnie przechowuje się naczynie w temperaturze pokojowej i codziennie okręca, żeby przemieszać zawartość. Syrop sosnowy będzie gotowy po około 2-3 tygodniach. Po tym czasie należy go zlać, przecedzając przez gazę do czystego, wyparzonego szczelnego naczynia i przechowywać w lodówce. Może być spożywany do 6 miesięcy od przygotowania.

Kiedy zbierać pędy sosny?

Najlepszym czasem na to, by zbierać pędy sosny, jest okres między końcem kwietnia a czerwcem, kiedy to pojawiają się młode, soczyste, jasnozielone przyrosty. Sięgać należy wyłącznie po elastyczne, miękkie, zdrowo wyglądające sztuki o rozmiarze około 10-12 cm. Powinny być one obcinane starannie ostrymi nożyczkami lub nożykiem, trzeba uważać, by nie uszkodzić drzewa. Warto też pamiętać o tym, by zadbać o zachowanie równowagi ekologicznej i wycinać pędy z różnych drzew. Ogołocenie jednej sosny z pędów, może zaburzyć jej prawidłowy rozwój. Wybierając się na zbiory, warto obrać teren z dala od ulicy i obszarów przemysłowych, by pozyskiwać surowiec wolny od zanieczyszczeń.

Syrop sosnowy na kaszel

Syrop sosnowy słynie z tego, że wykorzystywany jest do łagodzenia kaszlu. Sosnowe wyciągi mają działanie wykrztuśne, zawarte w nich substancje pomagają w pozbyciu się zalegającej wydzieliny. Może być stosowany zarówno przy kaszlu mokrym, jak i suchym – niweluje podrażnienie gardła. Właściwości bakteriobójcze, przeciwzapalne i odkażające związane są z działaniem olejków eterycznych, wpływają na to, że syrop łagodzi objawy przeziębienia i sprawdza się w przypadku leczenie górnych dróg oddechowych.

Inne właściwości lecznicze syropu sosnowego

Poza żywicami i olejkami eterycznymi w soku z pędów sosny zawarte są też flawonoidy, które pomagają zwalczać stany zapalne. Antyoksydanty wraz z witaminą C wspierają układ immunologiczny. Syrop z pędów sosny może być stosowany profilaktycznie jako środek wzmacniający odporność. Sosnowe wyciągi obfitują także w substancje gorzkie korzystnie działające na pracę układu trawiennego. Spożywanie soku łagodzi dolegliwości żołądkowe. Dzięki właściwościom antyseptycznym specyfik bywa również używany do przemywania drobnych ran i otarć – przyspiesza procesy gojenia się naskórka.

Syrop z sosny – przeciwwskazania

Mimo tak licznych korzyści zdrowotnych, syrop sosnowy nie może być stosowany przez każdego. Nie mogą po niego sięgać osoby, które mają alergię na pyłki sosny – może wywołać reakcje uczuleniowe. Przeciwwskazaniem jest także astma oraz krztusiec. Z racji zawartości cukru powinni na niego uważać diabetycy. Brak wystarczających badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania syropu sosnowego w czasie ciąży i karmienia piersią, dlatego również zalecana jest ostrożność i wcześniejsza konsultacja z lekarzem.
Zarówno samodzielnie przyrządzony syrop sosnowy, jak i produkty apteczne to skuteczne, naturalne środki, które mogą poprawić odporność i pomóc zwalczyć dolegliwości szczególnie w okresach zwiększonej zachorowalności na infekcje dróg oddechowych. Jednak jak w przypadku każdego leku i wyrobu ziołowego, trzeba zachować umiarem i mieć świadomość istnienia przeciwwskazań.

The post Syrop sosnowy – właściwości lecznicze appeared first on FotoPrzepis.

Jak rośnie granat? Skąd pochodzi?

Drzewo o nazwie Punica granatum pochodzi z regionu południowo-zachodniej Azji. Roślina z rodziny krwawnicowatych osiąga zazwyczaj od 3 do 5 metrów wysokości, tworząc koronę o zaokrąglonym, rozłożystym kształcie ze zwisającymi pędami. Na młodych gałązkach występują ciernie. Liście są zielone, dekoracyjne wydłużone – lancetowate, wyrastają naprzeciwlegle.

Granatowiec obficie kwitnie. Z pomarańczowo-czerwonych, dużych, dzwonowatych kwiatów po przekwitnięciu powstają sporych rozmiarów jagody. Okrągłe owoce mają średnicę od 5 do 10 cm. Są pokryte twardą skórkę w kolorze czerwonym. Owoce mogą występować też w innych odcieniach – pomarańczowych, czy żółtawych. W środku znajduje się duża ilość lśniących kuleczek – to jadalne nasiona, otoczone są słodko-kwaśnym soczystym miąższem.

Granat to jeden z najstarszych znanych jadalnych owoców na świecie. Granatowce preferują ciepły klimat i dobrze rosną na glebach przepuszczalnych. Najstarsze wzmianki dotyczące tych roślin pochodzą z Mezopotamii z połowy 3 tysiąclecia p.n.e. Obecnie głównym producentem owoców jest Iran.

Owoce granatu – wartości odżywcze i witaminy

Owoc ten jest doskonałym źródłem witaminy C, E, K, B5, a także zawiera spore ilości folianów i potasu. Występuje w nich także krzem, jod, fosfor, wapń i magnez. Granaty są bogate w przeciwutleniacze, takie jak np. punikalaginy i antocyjany, które pomagają w zwalczaniu wolnych rodników i wspierają zdrowie serca. W produkcie obecne są także kwasy organiczne m.in. kwas jabłkowy, kwas cytrynowy, jabłkowy, fumarowy, czy bursztynowy. W owocach znajduje się też błonnik.

Owoc granatu – właściwości

Ze względu na składniki bioaktywne jedzenie owoców granatu wspiera zdrowie. Związki zawarte w owocach mogą wpływać na m.in.:

• Obniżenie ciśnienia krwi, poprawę przepływ krwi oraz redukuję poziomu cholesterolu LDL,
• ochronę przed miażdżycą,
• zmniejszenie ryzyka zakrzepów,
• obniżenie poziomu cukru we krwi,
• zwalczanie stanów zapalnych w organizmie, co jest pomocne np. w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów,
• lepszą pracę układu trawiennego, zachowanie równowagi mikrobiomu – zwalczanie niekorzystnych drobnoustrojów jak m.in. Salmonella paratyphi, typhi, Salmonella typhimurium, czy Escherichia coli i wspieranie dobroczynnych bakterii – Lactobacillus spp i Bifidobacterium breve,
• zahamowanie działania wolnych rodników odpowiedzialnych za występowanie chorób przewlekłych i starzenia się organizmu,
• ujędrnienie naskórka, zwalczanie zmian skórnych.

Jak obrać granat?

Wybierając owoc, należy zwrócić uwagę na to, by skórka nie była przesuszona, powinna być gładka, lśniąca i nie mieć przebarwień. Owoc musi być dość ciężki – wówczas wiadomo, że zawiera dużą ilość soku i jest dojrzały.
Sięgając po owoc, można mieć pewne trudności z tym, jak otworzyć granat i się nie pobrudzić. Plamy z soku mogą być trudne do usunięcia. Jedną z metod dostania się do smacznych nasion jest przecięcie jagody na pół i wybieranie kuleczek łyżką. Innym sposobem jest odcięcie korony, pokrojenie na ćwiartki i umieszczenie ich w wodzie na kilka minut, by łatwiej odchodziły od skórki.

Jak jeść owoce granatu? Czy pestki granatu są jadalne?

Kolejną kwestią budzącą niepewność jest to, jak się je granat, w jaki sposób można go podawać. Nasiona spożywa się na surowo. Dojrzały miąższ może stanowić samodzielną przekąskę. Drobne kuleczki wyglądają efektownie, gdy się je umieści w bezbarwnych cieczach. Ciekawie prezentują się w szklanych kieliszkach z szampanem lub białym musującym winem. Mogą być też dodawane wraz z listkami mięty do wody.

Granat doskonale komponuje się z deserami, może stanowić dekorację lodów lub tortów bezowych, dobrze współgra z danami wytrawnymi. Dodaje chrupkości potrawom. Z owoców robione są także soki, syropy, konfitury i nalewki.
Wielbiciele kwaśno-słodkich nasion zastanawiają się, jak często jeść owoce granatu – można codziennie sięgać po ten produkt. Istnieją jednak pewne przeciwwskazania jak wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie trzustki, czy wysoki poziom potasu we krwi, które wykluczają do z diety. Przy cukrzycy należy zachować umiar i starać się łączyć sok lub nasiona z jedzeniem warzyw – w owocach występują naturalne cukry, trzeba pamiętać o tym, by dobrze zbilansować posiłek. Również osoby, które stosują leki, powinny skonsultować możliwość włączenie granatów do swojego jadłospisu.

Nalewka z granatu

Nalewka z granatu stosowana w dawkach leczniczych może korzystnie wpływać na witalność. Granatowy likier przyjmuje właściwości owoców, z których został wykonany. Dobrze sprawdza się jako aperitif, wzmaga apetyt, a przy tym pomaga w procesach trawiennych. Koneserzy trunku chwalą słodko-kwaśne nuty – napój orzeźwia, a zarazem przyjemnie rozgrzewa. Alkohol ponadto wykorzystywany bywa m.in. do płukania jamy ustnej – jest pomocny w zwalczaniu stanów zapalnych dziąseł.

Ile kalorii ma granat?

W 100 gramach granatu znajduje się ok 80 kcal. Warto go włączyć do swojego jadłospisu, również podczas redukcji. Dostarcza cennych składników odżywczych – dobrze uzupełnia niedobory po wysiłku fizycznym. Składniki w nim zawarte przyspieszają metabolizm. Błonnik odpowiada za utrzymanie uczucia sytości. Indeks glikemiczny owocu jest niski, wynosi 35 – może być stosowany w rozsądnych ilościach przez osoby na diecie cukrzycowej.

Sok z granatu a trzustka

Profilaktyczne, prewencyjne przyjmowanie soku z granatu może pozytywnie wpływać na trzustkę. Ekstrakt bogaty w antyoksydanty wspiera jej prawidłową pracę i chroni przed schorzeniami. Jednak spożywanie owocu nie jest zalecane w przypadku, gdy już występują stany zapalny i choroby tego narządu, które wymagają stosowania specjalnej lekkostrawnej diety.

The post Jakie właściwości ma owoc granatu? Jak go jeść? appeared first on FotoPrzepis.

Marchew – pochodzenie, uprawa, odmiany

Dzika prastara odmiana marchwi porastała tereny Persji. Początkowo wykorzystywano głównie jej nać oraz nasiona w celach medycznych. Jadalny korzeń został opisany w rękopisie z początku VI wieku przez greckiego lekarza farmakologa i botanika Pedaniusa Dioskurydesa. Chociaż to warzywo korzenne najczęściej spotykamy w pomarańczowej odsłonie, istnieje wiele innych gatunków marchwi. W średniowieczu najpopularniejsze były odmiany białe, żółte i fioletowe.
Marchewka w obecnej formie trafiła do Europy stosunkowo późno, bo około XIII-XIV wieku dzięki Arabom. W historii dotyczącej pochodzenia popularnego warzywa pojawia się też opowieść o tym, że pomarańczową odmianę zawdzięczamy Holendrom – została wyhodowana w kolorze holenderskiej flagi na rozkaz ówczesnego władcy.

Obecnie istnieje wiele różnych odmian marchwi wczesnych i późnych o rozmaitych kształtach i rozmiarach, rozróżniane są również według kolorów – poza pomarańczowymi występują białe, fioletowe, czarne oraz żółte. Warzywo można wysiewać w grządkach bezpośrednio, płytko umieszczając nasiona w glebie. Najlepiej tę czynność wykonywać w maju lub też od marca, chroniąc przed mrozem pod folią albo agrowłókniną. Roślina lubi nasłonecznione stanowiska i lekkie, przepuszczalne, pulchne ziemie z dużą ilością próchnicy. Gleba nie powinna być świeżo wapnowana. Międzyrzędzie należy co jakiś czas spulchniać i usuwać z niego chwasty.

Składniki odżywcze marchewki. Jakie ma witaminy?

Marchew to roślina, która jest łagodna, słodkawa w smaku i bogata pod względem składników odżywczych. Bardzo często stanowi jeden z pierwszych pokarmów przy rozszerzaniu diety dziecka. Warzywo obfituje w karotenoidy – przeciwutleniacze odpowiedzialne za pomarańczową barwę marchwi. W ich skład wchodzi beta-karoten, czyli prowitamina A, która w organizmie przekształcana jest w witaminę A, a także alfa-karoten, luteina, zeaksantyna i likopen. Zawiera też flawonoidy i związki fenolowe, które niwelują stany zapalne w organizmie, zwalczając wolne rodniki.
W warzywie poza przeciwutleniaczami jest też mnóstwo witamin: witaminy z grupy B: tiamina, ryboflawina, niacyna, kwas foliowy, a także witamina C, K i E. Roślina zawiera również sporą dawkę potasu, a także sód, wapń, magnez, fosfor, żelazo i cynk.
Dzięki temu, że marchew ma tyle witamin, minerałów i przeciwutleniaczy, jej spożywanie jest korzystne dla zdrowia i urody. Jest nie tylko wartościowym składnikiem diety, ale też wykorzystuje się ją do tworzenia kosmetyków i preparatów pielęgnacyjnych do twarzy, włosów i ciała.

Ile kalorii ma marchewka? Ile węglowodanów?

Marchewka najmniej kaloryczna jest w postaci surowej. W 100 gramach warzywa zawartych jest około 41 kcal. Węglowodany wynoszą 10 gramów, cukry to 4,7 grama. Usprawniający pracę jelit i regulujący metabolizm błonnik to 3,5 grama. Marchew ma niski indeks glikemiczny wynoszący 31, po ugotowaniu wzrasta on do 43. Pokarm może być spożywany przez osoby mające cukrzycę, czy też będące na diecie redukcyjnej.

Czy marchew ma właściwości zdrowotne?

Składniki zawarte w marchewce – przeciwutleniacze, witamina A oraz C pomagają dbać o system immunologiczny – podnoszą odporność na infekcje. Antyoksydanty dobrze działają na skórę, opóźniają procesy starzenia, zwalczają w organizmie stany zapalne, które prowadzą do rozwoju różnych chorób.

Marchew a miażdżyca, jak działa marchew na układ krążenia?

Zawarty w korzeniu rośliny potas pomaga regulować ciśnienie krwi, dlatego spożywanie marchewki wpływa korzystnie na układ krążenia. Związki fenolowe zwalczają następstwa stresu oksydacyjnego, który przyczynia się do rozwoju miażdżycy. Przeciwutleniacze nie dopuszczają do odkładania się cholesterolu – nie utlenia się frakcja LDL, która mogłaby tworzyć blaszki miażdżycowe. Flawonoidy poprawiają przepływ krwi. Błonnik, który zatrzymuje kwasy żółciowe w jelitach, również nie dopuszcza do tego, by niekorzystny cholesterol przedostawał się do krwiobiegu.

Marchew a układ trawienia

Świeża marchew jest źródłem związków siarkowych stymulujących rozwój pożytecznej mikroflory jelitowej. Dzięki niej usprawniana jest praca układu trawiennego. Korzystnie na nią wpływają również włókna pokarmowe zawarte w roślinie, które wspomagają pasaż jelitowy.

The post Marchewka – właściwości odżywcze i zdrowotne appeared first on FotoPrzepis.

Skrzyp polny – jak wygląda, gdzie rośnie?

Skrzypy należą do roślin, które można spotkać na łąkach, polach, pastwiskach, poboczach dróg. Porastają obrzeża lasów, preferują obszary wilgotne, bagienne, okolice rzek i jezior. Wczesną wiosną skrzyp wykształca brunatne, nierozgałęzione pędy zarodnionośne, które osiągają wysokość do 20-30 cm, zakończone są kłosem, który wypuszcza zarodniki i obumiera. Z kłącza wyrastają także pędy płonne, które można obserwować od wiosny do końca jesieni w postaci zielonej mini jodełki. Porośnięte są przez okółki wąskich, twardych liści. Mocno rozbudowany system korzeniowy sprawia, że skrzypy mogą szybko się rozrastać.

Właściwości lecznicze i działanie skrzypu polnego

Od wieków w ziołolecznictwie wykorzystuje się potencjał, jaki skrywa skrzyp polny. Właściwości rośliny wynikają z bogatego składu mikro i makroelementów, wśród których można wymienić m.in.:

• Krzem w postaci łatwo przyswajalnej przez organizm. Jest to pierwiastek odpowiedzialny za syntezę włókien kolagenowych, a także jest niezbędny w metabolizmie tkanki łącznej, odpowiada za jej odbudowę. Skrzyp używany jest do produkcji m.in. leków na reumatoidalne zapalenie stawów.
  Krzem zapobiega demineralizacji kości, dlatego jest ważny w profilaktyce osteoporozy. Ponadto wspiera prawidłową pracę układu krwionośnego – uelastycznia, uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne. To dzięki krzemionce od wieków wykorzystywano właściwości skrzypu polnego w medycynie ludowej do przyspieszania gojenia ran. Ma również właściwości regulujące poziom cholesterolu w osoczu krwi, dlatego przypisuje mu się działanie przeciwmiażdżycowe. Krzem może też brać udział we wchłanianiu i wykorzystywaniu przez organizm pozostałych pierwiastków obecnych w skrzypie polnym – potasu, manganu, żelaza, które również są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania wszystkich układów w organizmie człowieka.
• Saponiny, czyli związki chemiczne, które wykazują przeciwzapalny i antybakteryjny wpływ na organizm. Dzięki temu stymulują naturalną budowę odporności. Są moczopędne, wspierają układ moczowy. Poza tym poprawiają wchłanianie pokarmu, działając korzystnie na układ trawienny.
• Fitosterole obniżające ilość cholesterolu w surowicy krwi. Sterole roślinne zmniejszają poziom nasyconych kwasów tłuszczowych, których zbyt duża ilość prowadzi do nadwagi i otyłości oraz różnego rodzaju chorób, jak np. nowotwory piersi, okrężnicy, nerek i trzustki. Substancje te również wspierają system immunologiczny.
• Alkaloidy – związki organiczne, które mogą być wykorzystywane ze względu na to, że wykazują działanie przeciwbólowe, antybakteryjne i żółciopędne.

Zastosowanie skrzypu polnego w kosmetyce

Ze względu na swoje wszechstronne działanie skrzyp polny wykorzystywany jest także w kosmetyce. Może być stosowany doustnie jako suplement diety, spożywany w formie tabletek lub naparów, jest też używany do tworzenia rozmaitych preparatów do pielęgnacji twarzy, ciała oraz włosów. Roślinę można też dodawać do kąpieli. Skrzyp polny pozytywnie wpływa na kondycję skóry – poprawia elastyczność naskórka, łagodzi podrażnienia, jest składnikiem rozmaitych kremów, maseczek i olejków.

Skrzyp polny na włosy i paznokcie

Składniki zawarte w roślinie pomagają też zadbać o paznokcie, wzmacniają płytkę. Polecane są dla osób, które zmagają się z ich kruchością i rozdwajaniem. Skrzyp polny doskonale sprawdza się także jako środek ograniczający wypadanie włosów. Sięgając po wcierki, płukanki lub stosując suplementację, można przyspieszyć ich porost.

Skrzyp polny – jakie są przeciwwskazania?

Osoby, które zmagają się z chorobami przewlekłymi, powinny skonsultować z lekarzem możliwość zażywania skrzypu polnego. Skutki uboczne mogą pojawić się w przypadku nadmiernego lub długotrwałego stosowania preparatów z tym składnikiem. Ostrożność należy zachować także w przypadku cukrzycy, problemów układu krwionośnego i trawiennego oraz przy alergiach pokarmowych. Kobiety w ciąży i matki karmiące również muszą zasięgnąć opinii specjalisty w przypadku chęci suplementacji skrzypu.

Herbata ze skrzypu polnego

Jedną z możliwości wzmacniania organizmu tą cenną rośliną jest picie skrzypu w formie naparu. Na rynku dostępne są herbatki i gotowy susz do przyrządzenia napoju. Wystarczy wsypać do filiżanki dwie łyżeczki suszu i zalać wrzątkiem. Po około 15 minutach napar jest gotowy.
Należy pamiętać o antywitaminie B1, którą zawiera skrzyp polny. Herbata, jeśli jest spożywana często, może wypłukiwać ten składnik, o który trzeba wówczas dodatkowo zadbać.

Skrzyp polny w tabletkach

Ziele skrzypu polnego można zbierać samodzielnie, suszyć i robić napary lub domowe kosmetyki. Należy uważać, żeby nie pomylić go ze skrzypem błotnym, który z wyglądu jest bardzo podobny, a trujący ze względu na zawartość toksycznych alkaloidów. Dlatego wygodniejszą formą jest kupno gotowych suplementów w tabletkach. Można je nabyć w aptekach i sklepach zielarskich. Dostępne są również preparaty wzbogacone o rozmaite dodatkowe składniki, jak np. wyciągi z pokrzywy, biotyna, drożdże i witaminy.

The post Skrzyp polny. Właściwości i przeciwwskazania appeared first on FotoPrzepis.

Jak wygląda owoc papai? Skąd pochodzi?

Papaja – owoc melonowca właściwego, który porasta Amerykę Południową, Środkową i południowe obszary Ameryki Północnej występuje w wielu odmianach. Różnią się one wielkością, kształtem, smakiem i właściwościami. Najpopularniejszą z nich jest Solo, która wyróżnia się przyjemną słodyczą. To właśnie ten gatunek jest najczęściej spotykanym w polskich sklepach.

Jagody o gruszkowatym lub owalnym kształcie są sporych rozmiarów, zazwyczaj ich długość wynosi od 15 do 25 cm. Są ciężkie i odznaczają się gładką skórką. W niedojrzałej formie są twarde i zielone, by z czasem zmięknąć i zmienić barwę na żółto-pomarańczową. Po przekrojeniu uwidacznia się miąższ o miękkiej, kremowej konsystencji i duży zespół małych, okrągłych czarnych nasion, które również są jadalne.

Papaja – wartości odżywcze

Zarówno owoc papai, jak i jego pestki zawierają cenne dla zdrowia składniki odżywcze. Ta tropikalna jagoda obfituje w witaminę C, której jest aż 61 mg w 100 g produktu. Jest też źródłem witaminy A, K, E oraz witamin z grupy B, m.in. kwasu foliowego. Jeden owoc melonowca pokrywa około 15% dziennego zapotrzebowania na potas, ponadto dostarcza również sporo magnezu, a także wapń, żelazo, fosfor oraz cynk. Wśród składników aktywnych w papai znajdują się m.in. fenole, karotenoidy, saponiny. Jedzenie papai wspomaga organizm również w błonnik pokarmowy.

Papaja – właściwości zdrowotne

Prozdrowotne właściwości papai wynikają m.in. z obecności przeciwutleniaczy, które chronią przed wolnymi rodnikami. Fenole, takie jak flawonoidy, wykazują aktywność przeciwzapalną, minimalizując skutki stresu oksydacyjnego, a tym samym zmniejszają ryzyko wystąpienia wielu chorób. Kwasy fenolowe również mają działanie antyoksydacyjne, zwalczają też bakterie, a dodatkowo wykazują właściwości żółciopędne – dzięki nim nie tworzą się kamienie żółciowe.
Karotenoidy, a konkretnie luteina chroni wzrok przed działaniem promieniowania ultrafioletowego. Prowadzone są badania nad jej wpływem na poprawę funkcji poznawczych i ochronę przed postępowaniem demencji starczej oraz chorobami sercowo-naczyniowymi.
Lipoken zwalcza wolne rodniki, niweluje stany zapalne prowadzące do chorób nowotworowych. Dostarczanie tego składnika może zminimalizować ryzyko wystąpienia raka prostaty, piersi, trzustki, płuc, czy szyjki macicy.
Natomiast beta-karoten, który w organizmie przekształca się w witaminę A, ma istotne znaczenie dla systemu odpornościowego. Obniża stężenie niekorzystnych frakcji cholesterolu LDL, chroniąc przed miażdżycą. Korzystnie wpływa również na działanie przewodu pokarmowego, a także pomaga dbać o kondycję skóry, spowalniając jej starzenie.

Wśród cennych związków zawartych w owocach papai należy wymienić również papainę, czyli enzym usprawniający procesy trawienne, który wykazuje także właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwutleniające.
Witaminy i pierwiastki, które również wypełniają owoc, pomagają w sprawnym funkcjonowaniu wszystkich układów w organizmie. Papaja zawiera także zdrowe tłuszcze, jest często wybierana przez osoby będące na dietach wegańskich, ponieważ pomaga uzupełniać niedobory składników pokarmowych.

Jak jeść papaję? Jak smakuje?

Wiele osób zastanawia się, jak się je papaję i czy można spożywać również jej nasiona. Z dojrzałego owocu w łatwy sposób zdejmuje się skórkę. Można go przeciąć wzdłuż i obrać, wydrążyć pestki wraz z otoczką śluzową, pokroić na kawałki, zjeść na surowo, dodać do sałatek, przygotować sorbet, smoothie, dip, koktajl, lody, lub wykorzystać jako dodatek dań wytrawnych. Pestki także mogą być jedzone.
To, jak smakuje papaja, zależne jest od jej stopnia dojrzałości. Dojrzały owoc rozpieszcza słodyczą, w której mieszają się melonowo-mangowe nuty. Jego smak jest orzeźwiająco miodowy.

Jak przechowywać papaję?

Papaja to owoc, który najlepiej spożywać zaraz po przekrojeniu. Można ją przechowywać w lodówce, ale temperatura nie może być zbyt niska, wskazane jest, żeby miała powyżej 7 stopni Celsjusza. Przysmak nie nadaje się do mrożenia. Natomiast może być suszony – w takiej formie również dostępny jest w sklepie, jak i w postaci kandyzowanej.

Papaja a odchudzanie – kaloryczność i indeks glikemiczny

Papaja w rozsądnej ilości może być włączona do diety osób, którym zależy na redukcji kilogramów. W 100 gramach produktu zawarte jest około 43 kcal. To słodki owoc, indeks glikemiczny jest na poziomie średnim i wynosi 59, dlatego ze spożyciem tego specjału powinni uważać diabetycy.

Nasiona papai

Na uwagę zasługują również nasiona papai, które także nadają się do spożycia. Są gorzkie w smaku, nie każdemu przypadają do gustu. Można z nich zrobić nalewkę lub spożywać w formie sproszkowanej jako przyprawę po wcześniejszym wysuszeniu. W pestkach zawarta jest spora ilość enzymów usprawniających procesy trawienne. Stosowane są także przy detoksykacji wątroby i leczeniu niewydolności nerek, wykazują także działanie pomocne w usuwaniu pasożytów z organizmu.

The post Papaja – właściwości i wartości odżywcze appeared first on FotoPrzepis.

Bluszczyk kurdybanek – co to jest?

Ta wieloletnia bylina pochodzi z rodziny jasnotowatych. Kurdybanek to ziele miododajne. Jest delikatnie owłosiony, posiada pełzającą łodygę i wznoszące się ku górze pędy. Pokrywają go zielone zimotrwałe listki o karbowanych krańcach i fioletowawym spodzie. Zapylają go owady. Kwitnie od kwietnia do czerwca lub lipca, zdobiąc się w drobne fioletowo-niebieskie kwiatki, owocuje rozłupniami, które rozpadają się na cztery rozłupki. Nasiona rozsiewane są przez mrówki.
Chociaż w ogrodach i na polach traktowany jest jak chwast i usuwany, znajduje zastosowanie jako surowiec zielarski, a także roślina przyprawowa, czy ozdobna. Wykorzystuje się go również na paszę dla krów – wpływa pozytywnie na ich mleczność.

Jakie substancje zawarte są w kurdybanku?

W bluszczyku kurdybanku zawarte są rozmaite substancje o potencjale leczniczym. Wśród nich można wymienić flawonoidy, które są silnymi przeciwutleniaczami – zwalczają wolne rodniki, wykazują działanie przeciwzapalne. Obecne są także garbniki, które również są antyoksydantami, kwasy fenolowe, które ponadto działają antybakteryjnie i fotoochronnie. Związki triterpenowe mają właściwości przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i zmniejszają poziom złego cholesterolu – frakcji LDL we krwi, a związki seskwiterpenowe działają antybiotycznie, przeciwzapalnie i antybakteryjnie. Poza tym kurdybanek zawiera sole mineralne: cynk, żelazo, krzem, wapń oraz beta-karoten, witaminę C, żywice i olejki eteryczne.

Bluszczyk kurdybanek – właściwości prozdrowotne

Bogaty skład rośliny sprawia, że ma ona liczne prozdrowotne właściwości. Kurdybanek od wieków był używany jako zioło leczące rozmaite dolegliwości zarówno w medycynie ludowej na naszych terenach, jak i w krajach orientu. Do tej pory znajduje zastosowanie w ziołolecznictwie, m.in. jako środek wspomagający układ trawienny.

Kurdybanek na układ pokarmowy

Ziele kurdybanku wzmaga produkcję soków trawiennych, dzięki czemu wpływa pozytywnie na metabolizm i regulację wypróżnień. Składniki aktywne zawarte w roślinie przyczyniają się do regeneracji błony śluzowej żołądka. Ponadto zwiększają stężenie kwasów żółciowych oraz lecytyny, a obniżają poziom triglicerydów i cholesterolu LDL, tym samym minimalizują ryzyko wystąpienia kamieni żółciowych. Picie naparów z kurdybanku może też być pomocne w detoksykacji wątroby.

Kurdybanek na dolegliwości układu oddechowego

Kurdybanek polecany jest w przypadku problemów z układem oddechowym. Używany jest do leczenia kaszlu, jest pomocny w odkrztuszaniu zalegającej wydzieliny, zmniejsza chrypkę, wspiera leczenie zatok i alergicznego nieżytu nosa. Dzięki działaniu rozkurczowemu stosowany jest na rozszerzenie oskrzeli.

Kurdybanek na układ moczowy

Przez to, że bluszczyk kurdybanek wykazuje działanie moczopędne, korzystnie działa na drogi moczowe. Ziele bywa wykorzystywane jako środek pomocniczy w leczeniu stanów zapalnych nerek i dolegliwości układu moczowego.

Kurdybanek do przemywania oczu

Dzięki właściwościom przeciwzapalnym i antybakteryjnym przestudzony napar z ziela kurdybanku nadaje się do łagodzenia swędzenia i pieczenia oczu. Można się nim wspomagać w przypadku leczenia zapalenia spojówek, zmniejszania obrzęku, rozjaśnia też cienie pod oczami.

Kurdybanek na problemy skórne

Bakteriobójcze i ściągające działanie substancji zawartych w bluszczyku sprawdza się też w przypadku odkażania ran. Wywar z rośliny łagodzi dolegliwości skórne. Może być stosowany do przemywania cery trądzikowej.

Ziele kurdybanku na układ nerwowy

Herbatka ziołowa przyrządzona z kurdybanku znajduje zastosowanie także w przypadkach wyczerpania nerwowego. Picie naparu pomaga łagodzić objawy stresu. Poza tym wzmaga koncentracje, dlatego warto po niego sięgać podczas nauki lub pracy umysłowej.

Kurdybanek właściwości kulinarne

Bluszczyk kurdybanek do XVII wieku był ważnym składnikiem w browarnictwie, wykorzystywany był do klarowania i konserwowania piwa, dodawał też trunkom aromatu. Dzięki temu, że ma przyjemny gorzkawo-korzenny smak, stanowił też ważną przyprawę w staropolskiej kuchni – używany był do urozmaicania zup, sosów i dań mięsnych.
Obecnie ze względu na liczne odżywcze właściwości znów wraca do łask. Świeże listki znajdują zastosowanie jako składnik sałatek, mogą zastępować natkę pietruszki albo lubczyk i być dodawane do potraw ziemniaczanych lub twarożków. W postaci suszonej staje się delikatniejszy w smaku.

Bluszczyk kurdybanek – jak stosować?

Ziele należy zbierać z nasłonecznionych stanowisk w okresie kwitnienia, czyli od maja do lipca. Susząc listki, trzeba uważać, by temperatura nie przekroczyła 40 stopni Celsjusza, żeby produkt nie stracił swoich właściwości. Przechowuje się go w suchych, ciemnych, szczelnie zamkniętych pojemniczkach w pokojowej temperaturze.
Z suszu można zrobić napar do picia, płukankę na gardło, czy też tonik do przemywania skóry. Można go spożywać również w formie świeżej, dodając zielone listki do potraw. W Internecie dostępnych jest też wiele przepisów na przygotowanie nalewek z kurdybanku.
Przeciwwskazaniem do stosowania ziela są ostre choroby nerek, padaczka oraz alergie na rośliny z rodziny jasnotowatych. Kurdybanku powinny unikać także kobiety w ciąży. W przypadku jakichkolwiek chorób przewlekłych należy skonsultować ze specjalistą chęć wprowadzenia tego produktu do diety.

The post Bluszczyk kurdybanek. Właściwości odżywcze i lecznicze appeared first on FotoPrzepis.

Brukselka – co to za warzywo?

Należy do rodziny kapustowatych – kapusta warzywna brukselska potocznie nazywana brukselką to dwuletnia roślina, która jest krzyżówką jarmużu z kapustą głowiastą. Na długiej, solidnej łodydze znajdują się małe liście, przy których licznie wyrastają drobne zielone główki, które stanowią część jadalną. U szczytu warzywo ozdobione jest rozetą liści. Jej nazwa pochodzi od stolicy Belgii, bo to właśnie w tamtych rejonach zaczęto jej uprawę w XVI wieku.

Brukselka – wartości odżywcze, witaminy

Brukselka zawiera sporo cennych dla zdrowia substancji odżywczych. Wśród warzyw kapustnych przoduje w ilości witaminy C. Dzięki temu spożywanie jej może przyczynić się do wzmocnienia systemu immunologicznego. W 100 granach mieści się aż 94 mg kwasu askorbinowego, dla porównania w cytrynie są to 54 mg.
Dzięki tej mini kapustce dostarczane są też inne witaminy m.in. występujące w postaci beta-karotenu witamina A, która wspiera wzrok, a także odpowiedzialna za procesy krzepnięcia krwi i funkcjonowanie układu kostnego witamina K, której jest aż 177 mg w 100 gramach rośliny. Ponadto w skład brukselki wchodzą witaminy z grupy B – wzmacniająca układ nerwowy tiamina, ryboflawina, niacyna oraz chroniący przed infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi kwas pantotenowy, a także szczególnie ważny dla kobiet w okresie ciąży kwas foliowy.

Warzywo jest źródłem błonnika, który wspiera system pokarmowy, poprawia metabolizm. W 100 gramach ugotowanego produktu zawarte jest 2,6 grama błonnika, bez obróbki termicznej wartość ta wynosi 3,8 grama. Wsparcie dla organizmu stanowią również minerały takie jak m.in. potas, fosfor, żelazo, mangan oraz magnez.

Za specyficzny smak brukselki odpowiada sulforafan, czyli bioaktywny związek, który występuje w warzywach krzyżowych i jest cennym dla zdrowia antyoksydantem. Wykazuje silne właściwości przeciwzapalne, chroni komórki przed uszkodzeniem i mutacjami. W warzywie jest sporo antyoksydantów. Stres oksydacyjny zwalcza również m.in. kemferol.

Ile kcal ma brukselka?

Zawartość prozdrowotnych składników zachęca do jedzenia brukselki. Osoby na dietach redukcyjnych zastanawiają się, czy mogą spożywać to warzywo. W 100 gramach gotowanego produktu znajduje się około 43 kcal, to niewiele biorąc pod uwagę dostarczane witaminy i wartości odżywcze. Oczywiście kaloryczność zwiększa się przez dodatki takie jak np. masło. Warzywo mogą jeść dorośli i dzieci. Spożywanie belgijskich kapustek powinny ograniczyć osoby, które mają niedoczynność tarczycy.

Brukselka a cukrzyca

Osoby mające cukrzycę, nie muszą wykluczać brukselki ze swojej diety. Warzywo ma niski indeks glikemiczny – wynosi on 15 w przypadku roślin spożywanych na surowo, wzrasta do 20 po ugotowaniu.

Jak gotować brukselkę? Czy można jeść na surowo?

Brukselka jak wiele innych warzyw zielonych może być spożywana na surowo, zachowuje wówczas pełnie składników odżywczych. Przy czym należy zadbać o umiar. Roślina w takiej formie zawiera goitrogeny, które, mimo że wykazują potencjał antynowotworowy, zmniejszają także wchłanianie jodu. Gotowanie osłabia ich działanie.

Spośród metod obróbki termicznej najkorzystniejsze pod kątem minimalizacji straty witamin i pozostałych związków, jest gotowanie na parze. Sposobem na to, by pozbyć się goryczki z brukselki, jest gotowanie jej w garnku bez pokrywki w wodzie z dodatkiem wody i cukru – na 1 litr wody powinno przypadać 1 łyżeczkę soli i tyle samo cukru. Warzywo wrzuca się do wrzącej wody. Czas od ponownego zagotowania powinien wynieść od 5 do 7 minut. Po odcedzeniu główki należy zalać zimną wodą.

Gorzki smak warzywa zmniejsza również przemrożenie lub gotowanie w wodzie z dodatkiem mleka. Przebrane, umyte i pozbawione wierzchnich liści kapustki należy gotować przez 4-5 minut, następnie odcedzić, zalać gorącym mlekiem, uzupełnić garnek wodą, dodać cukier, sól i gotować do pożądanej miękkości.

Z czym dobrze komponuje się brukselka?

Po ugotowaniu brukselkę można podawać polaną masłem lub z podsmażoną na maśle bułką tartą. W formie surowej warzywo może być używane jak wszystkie inne odmiany kapustne – do rozmaitych sałatek. Doskonale sprawdza się w poszatkowanej formie jako element wrapów. Można ją również upiec w piekarniku np. z dodatkiem oliwy i czosnku. Brukselka dobrze się komponuje z dodatkiem chrupiącego bekonu. Pasują do niej również dressingi ziołowe i jogurtowe. Może być jednym z komponentów zupy jarzynowej, a nawet składnikiem kimchi. Ciekawą propozycją podania jest zapieczenie główek brukselki zatopionych w karmelizowanym miodzie.

The post Brukselka – jakie ma właściwości, jak gotować? appeared first on FotoPrzepis.

Ogórecznik – co to za roślina?

Ogórecznik lekarski z rodziny ogórecznikowatych pochodzi z krajów śródziemnomorskich. Jest to odporna i mało wymagająca roślina, którą można widywać w polskich ogrodach, czy też w donicach na tarasach i balkonach. Spośród zielonych, dużych liści wyłaniają się chude, rozgałęzione i pokryte meszkiem łodygi z delikatnymi dzwonkowatymi kwiatami. Ogórecznik osiąga do 60 cm wysokości. Wydziela charakterystyczny, świeży ogórkowy zapach, stąd jego nazwa. Jest rośliną miododajną – przyciąga owady zapylające. Kwitnie latem od czerwca do lipca.

Właściwości ogórecznika lekarskiego

W nasionach ogórecznika zawarte jest około 40% oleju, w którym obecna jest spora ilość kwasu gamma-linolenowego, czyli cennego kwasu tłuszczowego z grupy Omega-6, który ma właściwości przeciwzapalne i znajduje zastosowanie m.in. w łagodzeniu dolegliwości związanych z reumatoidalnym zapaleniem stanów. Ponadto substancja ta rozszerza naczynia krwionośne, wspierając układ krążenia i obniża poziom złego cholesterolu we krwi.

Ogórecznik wypełniony jest także przez kwas mlekowy, jabłkowy, oleinowy, cytrynowy, octowy. Obfituje we flawonoidy, które zwalczają skutki stresu oksydacyjnego i usuwają wolne rodniki. W roślinie zawarta jest też witamina C, która również jest przeciwutleniaczem, a dodatkowo bierze udział w syntezie kolagenu, przyspiesza gojenie się ran i wzmacnia ogólną odporność organizmu. Natomiast alantoina zmniejsza podrażnienia i uelastycznia naskórek. Obecność soli krzemowej jest istotna dla wchłaniania pierwiastków. Zawiera m.in. potas, krzem i magnez. W ziołach są również substancje śluzowe, które wyścielając błony śluzowe, wspierają leczenie chorób układu oddechowego i trawiennego.

Ogórecznik lekarski przez swój bogaty skład stosowany jest m.in. do wspierania leczenia układu moczowego, regulacji przemiany materii, czy też łagodzenia dolegliwości związanych z miesiączką i menopauzą. Usuwając toksyny z organizmu, zmniejsza też skutki zatrucia alkoholowego.

Jak stosować ogórecznik i olej z ogórecznika lekarskiego?

Ogórecznik stosowany jest zarówno w formie oleju z nasion, naparu z suszonego ziela, jak i syropów i soków. W aptekach dostępne są rozmaite suplementy w postaci tabletek, kapsułek lub herbatek. W pasiekach można zakupić także zdrowy, ogórecznikowy miód, a w drogeriach dostępne są kosmetyki zawierające wyciągi z tej rośliny.

Ogórecznik znajduje szerokie zastosowanie zarówno w ziołolecznictwie, kosmetyce, jak i kuchni. Z jego młodych listków i kwiatów można przyrządzać świeże sałatki. Aromatyczne ziele doskonale nadaje się też do wzbogacania smaku rozmaitych nalewek, czy też urozmaicania napojów.
Olej z nasion rośliny polecany jest wszystkim, którzy chcą zadbać o swój układ odpornościowy. Można go włączyć do codziennej diety w ramach profilaktyki schorzeń mięśniowo-stawowych, czy też w celach regulacji metabolizmu, wspierania układu krążenia oraz układu moczowego, zmniejszenia cholesterolu, czy też w przypadku problemów z atopowym zapaleniem skóry, czy dla profilaktyki miażdżycy. Sok z rośliny z racji osłony dróg oddechowych i tego, że ma działanie wykrztuśne, przydatny jest szczególnie w okresie przeziębień i grypy. Można z niego robić także płukanki do gardła, które złagodzą stany zapalne i pomogą zmniejszyć obrzęk.

Ogórecznik lekarski w kosmetyce

Ogórecznik lekarski jest składnikiem, który można znaleźć w składzie kosmetycznych preparatów lub samodzielnie wykorzystać, tworząc m.in. toniki, płyny do demakijażu, balsamy, czy maseczki. Doskonale nadaje się także do olejowania włosów.
Nałożony na skórę twarzy lub ciała olej doskonale ją nawilża. Zawiera substancje śluzowe, które minimalizują utratę wody ze skóry, a dodatkowo dzięki kwasom złuszcza naskórek i wygładza jego powierzchnię. Olej z ogórecznika mogą stosować osoby o wrażliwej skórze. Łagodząc stany zapalne, pomaga zwalczyć niedoskonałości cery.

The post Ogórecznik lekarski – właściwości i zastosowanie appeared first on FotoPrzepis.

Owoce kaki – pochodzenie

Zalety kaki zostały odkryte już tysiące lat temu w starożytnych Chinach. Ich popularność przekroczyła granicę kraju, a owoce persymony stały się popularne również w Japonii i Korei. Obecnie poza Azją, kaki uprawiane są także w krajach południowej Ameryki i Europy, dużym ich producentem jest Hiszpania. Hebanowiec wschodni, czyli drzewo hurma preferuje klimat tropikalny i subtropikalny. Roślina pokrojem przypomina jabłoń, owocuje od sierpnia do października, przybiera różne formy w zależności od odmiany.

Jakie właściwości ma persymona?

Owoce kaki są skarbnicą witamin. Zawierają sporą dawkę kwasu askorbinowego, który jest antyoksydantem, bierze udział w zwalczaniu wolnych rodników, witaminę A – cenną dla narządu wzroku, witaminę B1 wspomagającą naturalną odporność organizmu, a także pracę serca i układu krwionośnego, jak również witaminę K odpowiedzialną za m.in. prawidłowe krzepnięcie krwi i pracę układu sercowo-naczyniowego, tak jak i magnez i potas, które również są składnikami rośliny oraz wapń będący aktywatorem wielu enzymów i wpływający na regulację układu nerwowego. Ponadto w persymonie znajdują się cenne dla zdrowia polifenole i karotenoidy, które również są przeciwutleniaczami, chronią przed starzeniem się komórek, zwalczają stres antyoksydacyjny. Regularne jedzenie hebanowca może być sposobem na profilaktykę chorób o podłożu wolnorodnikowym m.in. jaskry, zaćmy, choroby Alzheimera, Parkinsona, jak i nowotworów. Dodatkowo duża ilość błonnika pokarmowego wraz ze związkami antyoksydacyjnymi pomaga w regulacji gospodarki lipidowej organizmu, przyczynia się do zmniejszenia stężenie cholesterolu LDL.

Jak jeść owoc kaki?

Jak w przypadku innych egzotycznych owoców, wiele osób zastanawia się, w jaki sposób spożywać ten przysmak i czy kaki można jeść ze skórką. Wierzchnia warstwa persymony jest delikatna i cienka – nadaje się do zjedzenia, nie trzeba jej obierać. W skórce znajdują się antyoksydanty i błonnik, dlatego nie warto z niej rezygnować. Nie zmienia smaku produktu, dlatego po dokładnym umyciu może być konsumowana wraz z miąższem.

Owoce można jeść na surowo – przygotowane w formie plastrów uwidaczniają ciekawy przekrój, którego kształt przypomina gwiazdkę, co można wykorzystać jako efektywny dodatek do dań, drinków, napojów, koktajli lub deserów.

Chińska śliwka może być pokrojona i dodawana do musli, jogurtów, czy też stanowić składnik smoothie. Z owoców przygotowuje się również dżemy, galaretki, syropy, soki oraz nalewki. Dostępne są także kaki w formie suszonej, które również stanowią smaczną i zdrową przekąskę.

Persymona a odchudzanie – kalorie, indeks glikemiczny

Kaki zawiera sporo błonnika korzystnie wpływającego na układ trawienny. Sprzyja on rozwojowi pożytecznej mikroflory jelitowej. Ponadto dzięki niemu dłużej utrzymuje się uczucie sytości, co zapobiega napadom głodu i podjadaniu między posiłkami. Spożywanie produktów bogatych we włókna pokarmowe pozytywnie wpływa na metabolizm organizmu. Kolejną jego ważną cechą jest to, że reguluje stężenie glukozy we krwi. Kaki zawiera około 70 kcal w 100 gramach produktu. Indeks glikemiczny wynosi 50, czyli jest średni, nie powoduje gwałtownego wyrzucenia insuliny, ale powinien być spożywany w ograniczonych ilościach, szczególnie przez diabetyków. Ze względu na składniki odżywcze i dużą zawartość błonnika, persymona może być włączona do diety redukcyjnej osób, które chcą zrzucić nadmierne kilogramy.

Persymona – zastosowanie kosmetyczne

Owoce kaki znajdują zastosowanie również jako składnik środków do pielęgnacji ciała, twarzy i włosów. Ekstrakt z miąższu persymony dzięki zawartości antyoksydantów i innych składników aktywnych, które hamują glikację, uelastycznia skórę, sprawia, że staje się jędrna, a zmarszczki są mniej widoczne. Kaki można znaleźć również w składzie produktów przeznaczonych dla cery tłustej i mieszanej i problematycznej – przejawia właściwości przeciwzapalne, dobrze oczyszcza i regeneruje naskórek.

The post Owoc kaki, persymona. Właściwości i pochodzenie appeared first on FotoPrzepis.

Co to jest karob?

Drzewo karobowe to majestatyczna roślina nazywana również szarańczynem strąkowym lub ceratonią, porasta regiony śródziemnomorskie i jest znana ze swoich użytecznych właściwości. W jej strąkach znajdują się cenne nasiona, z których wytwarza się karob. Zmielona sypka substancja przypomina konsystencją kakao i może być używana jako jego substytut. Jest naturalnym środkiem wykorzystywanym na szeroką skalę w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym i kosmetycznym.

Sproszkowane nasiona karobu mają jasnobrązową barwę i są słodkawe w smaku, były znane już wieki temu. Obecnie guma karobowa, czyli E410 znajduje zastosowanie jako substancja zagęszczająca i stabilizująca żywność. Mączka chleba świętojańskiego pozyskiwana jest przez wyodrębnienie polisacharydu z karobu. Dodawana jest do m.in. deserów, jogurtów, dżemów, marmolad, lodów, musów, sosów, polew, lukru, serów topionych, czy też niektórych gotowych dań.

Jakie właściwości ma mączka chleba świętojańskiego?

Mączka chleba świętojańskiego jest bezglutenowa, więc bezpieczna dla osób mających nietolerancję glutenu. Jest to produkt, który odznacza się wysoką zawartością błonnika pokarmowego. Składnik ten doskonale wpływa na perystaltykę jelit i reguluje procesy trawienne, a także pomaga utrzymać uczucie sytości, wyrównać poziom cukru i cholesterolu. Mączka jest niskotłuszczowa, składa się głównie z węglowodanów. Zawiera dużą dawkę witamin m.in. witaminę A, B1,B2,B3,D i E oraz kwas foliowy. Ponadto ma sporo minerałów: wapń, potas, żelazo, magnez, mangan, cynk, fosfor, miedź i selen. Karob obfituje w polifenole – kwas galusowy, kumarowy, które wraz z innymi przeciwutleniaczami jak katechiny i kwas cynamonowy pełnią funkcję antyoksydantów i zwalczają wolne rodniki, dzięki czemu chronią przed chorobami układu sercowo-naczyniowego, a także przed m.in. nowotworami jelita grubego.

Jak stosować karob?

Mączka chleba świętojańskiego stosowana jest w przemyśle spożywczym. Karob w sproszkowanej lub ciętej postaci można kupić w sklepach ze zdrową żywnością, lub zamówić przez internet. Z powodzeniem zastępuje słodkie czekoladowe napoje do picia, nie zawiera kofeiny, więc nadaje się do spożycia o dowolnej porze. Dostarcza trzy razy więcej wapnia niż kakao, a przy tym jest mniej kaloryczny. W formie proszku może być gotowany na wodzie lub mleku i podawany do picia na gorąco lub po ostudzeniu. Jest też smacznym dodatkiem do jogurtów, owsianek, deserów i musli. Może być alternatywą dla cukru, ale trzeba pamiętać o tym, że barwi na brązowy kolor. Karob doskonale nadaje się jako składnik zdrowych słodyczy, wyrabia się z niego ciasta i ciasteczka, robi puddingi i budynie, a w wariancie nierozrobionym stanowi smaczną przekąskę.

Karob prażony czy nieprażony?

Odpowiedź na pytanie, czy karob można jeść na surowo, jest twierdząca, naturalny produkt jak najbardziej nadaje się do spożycia bez wcześniejszej obróbki cieplnej. Wybór prażonej lub nieprażonej formy specjału zależny jest od osobistych preferencji. W postaci surowej jest delikatniejszy w smaku, ma łagodniejszy aromat i jaśniejszą barwę. Po prażeniu zyskuje głębszy, karmelowy posmak i mocniejszy zapach.

Mączka chleba świętojańskiego indeks glikemiczny i kcal

Mączka chleba świętojańskiego w 100 gramach produktu zawiera około 220 kcal. Ma niski indeks glikemiczny, który wynosi 40, czyli nie powoduje gwałtownych wyrzutów insuliny. Karob jest doceniany przez osoby, które stosują zdrową, zrównoważoną dietę.

The post Karob, mączka chleba świętojańskiego. Co to jest, jakie ma właściwości? appeared first on FotoPrzepis.